Rurki bez szwu duplex i superduplex

Doskonalenie składu chemicznego, m.in. w wyniku zwiększenia zawartości molibdenu i azotu zwiększyło stabilność jej mikrostruktury i dalszy poprawę jej właściwości. Wykorzystanie stali austenityczno-ferrytycznej, głównie do produkcji konstrukcji spawanych stało się przyczyną szczególnego zainteresowania jej spawalnością. Stal dupleks należy do stosunkowo łatwo spawalnych. Jednak znane są przykłady poważnych trudności występujących podczas spawania konstrukcji o dużych gabarytach.

Duże zainteresowanie, jako składnik stopowy w stalach dupleks wzbudza azot, pozwalający na zmniejszenie stężenia niklu, możliwe na skutek wprowadzenia azotu w ilości ponad 0,2%, co wymaga stosowania specjalnych technologii, np. ciśnieniowego przetapiania elektrożużlowego lub metalurgii proszków. Oto niektóre przykłady gatunków z grupy duplex i super duplex: X2CrNiMoN22-5-3, 1.4462, S31803, S32205, X2CrNiMoN25-7-4, 1.4410, 1.4501, S32760, X2CrNiN23-4, 1.4362, S32304, 1.4460, UNS S32900.

Powstanie stali odpornej na korozję ma swój początek w drugim dziesięcioleciu dwudziestego wieku spostrzeżeniem, że stal zawierająca ok. 13% chromu nie ulega korozji elektrochemicznej. W latach dwudziestych, jako pierwsze wyprodukowano stale ferrytyczne i martenzytyczne, następnie stale austenityczne typu 18-8, a w latach czterdziestych pierwsze nierdzewne stale ferrytyczno-austenityczne. W latach 60-tych ubiegłego wieku opracowano stale duplex zawierające 35÷55% ferrytu. Pierwsze stale duplex, nazywane stalami duplex pierwszej generacji charakteryzowały się niską spawalnością.

Stale duplex dzięki składowi chemicznemu i ferrytyczno-austenitycznej mikrostrukturze gromadzi najlepsze właściwości chromowej stali ferrytycznej i chromowo-niklowej stali austenitycznej. Charakteryzuje się wysokimi właściwościami mechanicznymi: granicą plastyczności, wytrzymałością na rozciąganie i ciągliwością oraz odpornością na korozję ogólną, wżerową i naprężeniową. Stosunkowo niski, w porównaniu ze stalą austenityczną, koszt wytwarzania stali dupleks jest, między innymi skutkiem obniżonej zawartości deficytowego i drogiego niklu, co stanowi jej kolejną korzyść.

Stal ferrytyczno-austenityczna – duplex Cr-Ni-Mo, w porównaniu ze stalą austenityczną, zawiera mniej drogiego niklu
i ma lepsze właściwości wytrzymałościowe, przy dobrej odkształcalności i odporności na korozję, także w mediach zawierających jony chlorkowe. Również gatunki superduplex odznaczają się bardzo dobrymi parametrami odpornościowymi na korozję.

Tags:

Comments are closed.